Κέντρο Τεχνών Μετς

“Mondus Novus”

Θανάσης Παππάς

Εγκαίνια: 22/01 | 19.00 – 22.00

Διάρκεια: 22/01-07/2/2026

Επιμέλεια: Νιόβη Κρητικού

Διεύθυνση: Ευγενίου Βουλγάρεως 6, Μετς | 11636

Είσοδος Ελεύθερη

Το έργο του Θανάση Παππά …

…αντλεί έμπνευση από την Ισπανία του 15ου αιώνα, από τη στιγμή της Ανακατάκτησης και την έξοδο προς το άγνωστο. Πρόκειται για μια ιστορική καμπή όπου η τόλμη, η πίστη και η επέκταση του κόσμου συνδέονται άρρηκτα με την αναζήτηση ενός νέου νοήματος ύπαρξης. Η ιστορία δεν λειτουργεί εδώ ως αναπαράσταση, αλλά ως πεδίο επανερμηνείας, ως ένα έδαφος πάνω στο οποίο το παρελθόν μετασχηματίζεται σε σύγχρονο εικαστικό λεξιλόγιο, ως εξερεύνηση νοημάτων μέσα από την αναδιάρθρωση των παλιών.

Η ζωγραφική του αποπνέει πνευματικότητα και ιεροπρέπεια, μια πίστη σε αξίες και ηθικές δομές που σήμερα μοιάζουν να φθίνουν. Φωτοστέφανα, σταυροί και θρησκευτικά σύμβολα αποσπώνται από τη δογματική τους λειτουργία και μετατρέπονται σε φορείς αισθητικής και πνευματικής μετενσάρκωσης. Δεν δηλώνουν πια την υπέρβαση μέσω της πίστης, αλλά τη σιωπηλή ανάγκη του ανθρώπου για νόημα, ανάταση και ηθική ισορροπία, άλλοτε πάλι δηλώνουν μονάχα την λυρικότητα της αισθητικής τους λειτουργίας. Μιας αισθητικής που μιλά για το πρωτότυπο, το χειροποίητο, το αναγεννησιακό.

Η μορφή του σταυρωμένου έρχεται να σκιαγραφήσει τα βάρη του σύγχρονου ανθρώπου· τη φθορά, τις αναποδιές, τη διαρκή δοκιμασία της ύπαρξης. Δεν πρόκειται για εικόνα λύτρωσης, αλλά για ένα υπαρξιακό σύμβολο αντοχής. Ο Παππάς επανερμηνεύει παγιωμένα νοήματα με στόχο τον επαναπροσδιορισμό τους. Τα τείχη, τα πανό, αλλά και οι βαθιές επιρροές από τη μουσική της εποχής συγκροτούν ένα έργο ενιαίου ύφους, μεγαλεπήβολο και λυρικό, όπου η τάξη και το μέτρο επιβάλλονται σιωπηλά, σαν απομείναντες νόμοι μιας εποχής που πίστευε στη δομή και την ιεραρχία.

Το έργο βιτρώ,

…σαν εσωτερικό εκκλησίας, λειτουργεί εδώ ως χρονική ρωγμή. Ταξιδεύει ανάμεσα στους αιώνες και δημιουργεί μια φευγαλέα γέφυρα με το παρελθόν, ένα καταπίστευμα μνήμης που αντανακλά στο σήμερα. Μέσα από τη κιαροσκουρική ατμόσφαιρα, θερμές ώχρες αναδύονται σαν φλόγες μέσα από το σκοτάδι, ανάμεσα σε πέτρινα κάστρα, φωτίζοντας σκηνές πολέμου που ενέχουν ρομαντισμό και σιωπηλή ένταση. Παράλληλα, οι αναφορές σε παλιά βιβλία με λατινική γραφή λειτουργούν ως συνδετικοί κρίκοι μνήμης και κληρονομιάς· φέρουν τη σκέψη του τότε και την επαναφέρουν σε διάλογο με τον σύγχρονο άνθρωπο. Εκεί, το παλιό σηματοδοτεί το νέο.

Τα τοπία του υποδηλώνουν έναν δυνητικό πόλεμο, μιας ξεχασμένης εποχής που, ωστόσο, βιώνεται διαρκώς δίπλα μας. Φωτιές αχνοφαίνονται στο βάθος, όχι ως καταστροφή, αλλά ως κάθαρση. Η επέκταση που υπονοείται δεν αφορά πια τα εδάφη, αλλά την ίδια την ταυτότητα της ύπαρξης. Η εκστρατεία δεν δηλώνει την κατάκτηση χώρου, αλλά τον αγώνα του εαυτού να επικρατήσει, να επανακτήσει τον εσωτερικό του χάρτη και, εν τέλει, να χαράξει ένα νέο μονοπάτι.

Με αφορμή νότες ιστορίας που παραπέμπουν στην ισπανική αναγέννηση, ο Παππάς μεταφέρει τη συζήτηση στο σήμερα. Ίσως η τόλμη της επαναδιεκδίκησης νοημάτων, και η εξερεύνηση να είναι σήμερα η ύστατη υπαρξιακή πράξη προς την επικράτεια του εαυτού. Με αυτόν τον τρόπο το έπος δεν ανήκει στο παρελθόν αλλά αναδύεται εκ νέου ως πράξη συνείδησης.

Νιόβη Κρητικού

 Bιογραφικό:

Κατάγεται από τη Δυτική Αττική, περιοχή των Βιλλίων και τον Δήμο
Ερυθρών. Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, με καθηγητή
τον Νίκο Κεσσανλή και αποφοίτησε το 1991. Στη συνέχεια, με
υποτροφία, μαθήτευσε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Βαρκελώνης,
όπου η εμπειρία επηρέασε βαθιά το έργο του. Έχει παρουσιάσει
ατομικές εκθέσεις στη Γκαλερί “Ματίς” και έχει συμμετάσχει σε
πολλές ομαδικές εκθέσεις, τόσο στην Ελλάδα, στην Αθήνα και τη
Θεσσαλονίκη, όσο και στο εξωτερικό.

Arts Center Mets
“Mondus Novus”
Thanasis Pappas

Opening: 22/01 | 19:00–22:00
Duration: 22/01–07/02/2026
Curated by: Niovi Kritikou
Address: Evgeniou Voulgareos 6, Mets | 11636
Free Admission

The work of Thanasis Pappas draws inspiration from 15th-century Spain, from the moment of the Reconquista and the departure toward the unknown. It is a historical turning point in which courage, faith, and the expansion of the world are inextricably linked to the search for a new meaning of existence. History does not function here as representation, but as a field of reinterpretation—ground upon which the past is transformed into a contemporary visual language, an exploration of meaning through the restructuring of what has come before.

His painting emanates spirituality and solemnity, a belief in values and ethical structures that today seem to be fading. Halos, crosses, and religious symbols are detached from their dogmatic function and transformed into carriers of aesthetic and spiritual reincarnation. They no longer signify transcendence through faith, but the silent human need for meaning, uplift, and moral balance; at times, they speak solely through the lyricism of their aesthetic presence—an aesthetic that gestures toward the original, the handmade, the Renaissance.

The figure of the crucified emerges to delineate the burdens of the contemporary human being: decay, adversity, the constant trial of existence. It is not an image of redemption, but an existential symbol of endurance. Pappas reinterprets established meanings with the aim of redefining them. Walls, banners, and his deep influences from the music of the era come together to form a work of unified character—monumental and lyrical—where order and measure are imposed silently, like the lingering laws of an era that believed in structure and hierarchy.

The stained-glass work, reminiscent of a church interior, functions here as a temporal rupture. It travels across centuries, creating a fleeting bridge to the past—a trust of memory that reflects into the present. Through this chiaroscuro atmosphere, warm ochres emerge like flames from the darkness, among stone castles, illuminating scenes of war imbued with romanticism and quiet tension. At the same time, references to old books written in Latin script act as connecting links of memory and heritage; they carry the thought of the past and return it to dialogue with the contemporary human being. There, the old signifies the new.

His landscapes suggest a potential war from a forgotten era that is nevertheless continuously lived alongside us. Fires appear faintly in the distance, not as destruction but as purification. The implied expansion no longer concerns territories, but the very identity of existence. The campaign does not signify the conquest of space, but the struggle of the self to prevail, to reclaim its inner map and ultimately to carve a new path.

Drawing on historical echoes that allude to the Spanish Renaissance, Pappas brings the discussion into the present. Perhaps the courage to reclaim meaning—and exploration itself—constitutes today the ultimate existential act toward sovereignty of the self. In this way, the epic no longer belongs to the past, but re-emerges as an act of consciousness.

Niovi Kritikou